Terror “təsadüf”ləri sevər

 

Noyabr ayının 13-dən 14-nə keçən gecə Parisin 6 fərqli məkanında partlayışların baş verməsi xəbəri yayıldı. 80 nəfərdən çox adamın qətlə yetirildiyi “Bataklan” konsert zalı daxil olmaqla, son hesab 129 ölü, 350-dən çox yaralı. Nə baş verdiyini bilirik. Niyə baş verdiyini bilirikmi?

Terroru kimin törətməsi qədər insanları digər bir sual maraqlandırırdı. O boyda kəşfiyyatı, təhlükəsizlik xidmətləri olan Fransa nə üçün belə iri miqyaslı terror aktının qarşısını ala bilmədi? “Charlie Hebdo”ya hücum heç nə öyrətmədimi?

Əvvəla deyim ki, eyni vaxtda, planlı şəkildə həyata keçirilən bu cür terror aktları təsadüf olmur. Aylar öncə hazırlanır. Bəzən milli kəşfiyyatlar tərəfindən. Həvəskar terror aktları axtarışındasınızsa, ünvan kimi Qüdsdə, Məscidül-Əqsada son bir ayda baş verənləri göstərə bilərəm. İsrail dövlətinin  qoyduğu qadağalara qarşı çıxan müsəlmanlardan kimi dinc yəhudini bıçaqlayır, digəri əsgərin avtomatını alıb ətrafa atəş açır, o birisi maşınını kütlənin üzərinə sürürdü.

Lakin bu il Parisdə baş vermiş iki böyük terror aktının heç biri saydıqlarım qədər qeyri-peşəkar formada icra olunmamışdı. Ehtimallar üzərində danışmağı sevmirəm. Amma işlədiyim iş gərəyi hər gün yüzlərlə xəbəri gözdən keçirir, 10-18 arası xəbər tərcümə edirəm. İzlədiyim xəbərlər mənə dəqiq bir şey öyrətdi - dünya siyasətində təsadüf olmur. Oxumadan keçdiyimiz ən əhəmiyyətsiz informasiya sonradan böyük hadisənin ilkin siqnalına çevrilir.

“Charlie Hebdo”ya hücum və iki gün öncə baş verən terror aktları zaman baxımında nə qədər fərqli görünsə də, siyasi nəticələri baxımından bir o qədər bənzərdir. Jurnalın redaksiyasında 12 nəfərin gülləllənməsində xeyli şübhəli məqam vardı. Qaça-qaça gedən terroristin yerdə yatan polisi dəqiq vurmasından tutmuş, meyitlərin fotolarının gizlədilməsinə qədər. 

Hər iki hadisədə məhkəmədə ifadə verəcək bir nəfər də sağ buraxılmadı. “Charlie Hebdo”nun “qəhrəmanlar”ı Kuaşi qardaşları hadisə yerindən qaça bilsələr də, onları sağ ələ keçirmək cəhdi göstərilmədi. Vurularaq susduruldular. Qəbirləri belə itirildi. İkinci terror aktında isə hər şey bəri başdan həll edilmişdi. Rəsmi məlumata görə, cinayəti törədən səkkiz nəfərin səkkizi də ölü tapılıb. Yenə ortada həqiqəti öz dili ilə etiraf edəcək adam yoxdur. Halbuki 6 fərqli terror aktını 8 nəfərin həyata keçirməsi belə çox şübhəlidir. 

Deyək ki, fransız polisi terrorla mübarizədə amerikanlar qədər təcrübəli deyil. Terror aktının qarşısını almağı, terrorçunu sağ tutmağı bacarmırlar. 

İctimaiyyəti aldatsan da, siyasətin gedişatını aldatmaq olmur.

“Charlie Hebdo”ya hücum edildiyi günlərdə bir vacib hadisə dünya ictimaiyyətinin, o cümlədən fransızların diqqətindən yayındı. 

06.01.2015 tarixində mətbuatda Fransanın İŞİD-i vurmaq məqsədilə “Şarl De Qoll” təyyarə daşıyan gəmisini Bəsrə körfəzinə göndərəcəyi barədə xəbər çıxır.

07.01.2015 tarixində “Charlie Hebdo” jurnalının redaksiyasına qanlı hücum gerçəkləşdirilir. 

14.01.2015 tarixində prezident Fransua Olland “Şarl De Qoll”un İŞİD terroru ilə qətiyyətlə mübarizə aparacağını bəyan edir. 

Burada Yaşar Nurinin oynadığı qəhrəman kimi “Ə nə olsun?” deyə bilərsiniz. Ancaq tarix təkrarlanır. Özü də tez bir vaxtda, eyni ardıcıllıqla.

05.11.2015 tarixində yenə mətbuatda “Şarl De Qoll” təyyarə daşıyan gəmisinin başçılığı ilə bir qrup gəminin Yaxın Şərqə göndəriləcəyi bildirilir. Hədəf yenə İŞİD.

13.05.2015 tarixində Paris ikinci, bu dəfə daha qanlı terrora məruz qalır.

“Şarl De Qoll” təyyarə daşıyan gəmisinin İraqa (Fransa Suriyanı vurmur) üzəcəyi dəqiq tarix isə məlumdur - 18 noyabr

Hər iki hadisədən həmən sonra Fransua Ollanda çıxıb bu məzmunlu bəyanat verir: “Terror İŞİD-in işidir”  

“One minute!” müsyö! Cinayət işinin üstü nə vaxtdan siyasi bəyanatlarla açıldı? Olmaya İlham Əliyevlə görüşdən sonra özünü Azərbaycan prezidenti saymısan? Ölən terrorçuların cəsədi belə tanınmaz haldadır. Sən isə siyasi hədəf göstərməyə başlamısan. Hətta azərbaycanlılar belə Elmar Hüseynovun qətlinin sifarişinin xaricdən gəldiyinə inanmadılar. Fransızlara kələk gəlirsən? Biz inansaydıq, indiyədək Andorradan Anqolayacan cinayətkar axtarırdıq.

Niyə “Əl-Qaidə” yox, məhz İŞİD?! 10 il bundan öncə dünyanın hansısa bucağında “zırpaket” partlayanda belə KİV-lər “Əl-Qaidə” qışqırırdı. İndi adını it dəftərinə salan yoxdur. Terror təşkilatları da paltar brendləri kimidir. Sezona görə dəyişir. Zamanın dəbini isə qərbli "kutürye"lər diktə edir.

2005-ci ildə London metrosunda partlayışlar törədiləndə bütün dünya “Əl-Qaidə” deyirdi. Soyuqqanlı ingilislər küyə getmədən istintaqa başladılar. Məlum oldu ki, metronu partladanlar nə Ərəbistandandır, nə Əfqanıstandan. Terrorçulardan üçü Britaniyada doğulmuş, ingilis təhsili görmüş gənclər idi. Cermen Linds adlı dördüncü terrorçu isə Yamaykada doğulmuşdu. Onların öz həmvətənlərinə qarşı belə qəddarlıq göstərməsi britaniyalıları şoka salmışdı. Məlum oldu ki, KİV-də müsəlman-terrorçu obrazı o qədər geniş təbliğ olunmuşdu ki, müsəlman ailələrdən çıxmış gənclər cəmiyyətdən qisas almağı qarşılarına məqsəd qoymuşdu. Məhz bu hadisədən sonra mətbuatda “islam terroru” ifadəsinə qadağa gətirildi, hətta terrorçu sözü bombaçı ilə əvəz olundu. Bəs Fransa nə öyrəndi?!

Ollandın cinayətkar qismində siyasi hədəf göstərməsi aydındır. Yenə İŞİD, yenə islam. Dövlət İraqı vuracaq, fransız ictimai rəyi isə “terrorçu” müsəlmanların qanını “halal” bilmək yönündə dəyişəcək.  

Soruşa bilərsiniz ki, İraq sahillərinə bir gəmini göndərmək üçün bu qədər qan tökmək lazım idimi?

Burada fransız cəmiyyətin milli xarakterini nəzərə almaq lazımdır. Fransa xalqı hökumət başçılarının hərbi sahədə ABŞ-la hər hansı əməkdaşlığını nifrətlə qarşılayırlar. Fransız eqoizmi ölkəsini başqa dövlətin qulpu kimi görməyə dözə bilmir. O cümlədən, Avropa Birliyinin sözəbaxan üzvü kimi.

2003-cü ili xatırlayın. İraqı işğal etmədən öncə ABŞ NATO üzvü avropalı müttəfiqlərindən koalisiya yaratmaq istəyirdi. Amerika Fransa və Almaniya tərəfindən heç zaman görmədiyi müqavimətlə qarşılaşdı. Jak Şirak nəinki koalisiyaya daxil olmaq, BMT icazəsi olmadan ABŞ-ın İraqa müdaxiləsinə belə qarşı idi.  Corc Buşun Qərbi Avropada yerləşən NATO müttəfiqlərini “Köhnə Avropa”, Polşa kimi özünə sadiq Şərqi Avropa ölkələrini  isə “Yeni Avropa” adlandırması vəziyyəti xeyli gərginləşdirdi. Tərəflər xeyli müddət küsülü qaldı.

Sarkozinin Fransanı NATO-ya tamhüquqlu üzv kimi qaytarması, NATO ilə birgə Liviyanı vurması ona baha başa oturdu. Prezident seçkisində xarizmatik Nikola boz fiqur Fransuaya uduzdu. Fransızlar özünü amerikan nökəri kimi aparan heç kəsi bağışlamır.

İraqı bombalamaqda ABŞ əlaltısına çevrilən Ollandı isə xalqının nifrətindən heç nə sığortalaya bilməzdi. Yanvar ayı ilə müqayisədə ABŞ-ın İŞİD-lə mübarizə taktikasının tam fiaskoya uğraması dünya üçün sirr deyil. Uğursuzluğa düşar olan amerikalılar Suriya müxalifətinə təlim keçməkdən rəsmən imtina ediblər. Rusiyanın Suriyada effektli bombardmanları isə bu tamaşanın son pərdəsi oldu.

ABŞ-ın fiaskosu fonunda Olland sadə fransızların ödədiyi vergini İraq səmasında səpələmək istəyir. Ağlı başında olan fransız buna biganə qala bilməz. Elə isə tək çarə qalır - qorxu hakimiyyəti yaratmaq. Vəziyyət nə dərəcə çıxılmazdırsa, bombalar bir o qədər şiddətlə partlayır.  Daha çox qan, daha çox ölüm. Makiavellizmin diktə etdiyi kimi: “Məqsəd vasitəyə bəraət qazandırır”.

Siyasətdə qorxu faktoru zənn etdiyinizdən qat-qat böyük gücə malikdir. İctimai rəydə qorxu aurası yaratmaqla qeyri-populyar Buş 2004-cü ildə ikinci dəfə prezident seçildi. Xalqı “Ya tək partiyalı hökumət, ya da cəhənnəmə çevrilmiş Türkiyə” dilemması ilə üz-üzə qoyan Erdoğan 7 iyunda ciddi qan itirmiş AKP-ni 1 noyabr seçkisindən şəriksiz qalib kimi çıxardı. Siyasətdə qorxu ən cəsur cəmiyyəti ürkmüş qadına çevirir. Başını itirmiş qadın isə güclü kişi qucağı axtarır.

İŞİD, İraq və Suriyanın bombardmanı Fransanın tək problemidirmi? 

Paris partlayışından iki gün öncə geniş ictimaiyyəti maraqlandırmayan daha bir hadisə baş verdi. 11-12 noyabr tarixlərində Maltanın paytaxtı Vallettada AB və miqrant tranzitində iştirak edən ölkələrin sammiti baş tutdu. Miqrant probleminin, daha doğrusu, onları Avropaya necə buraxmamağın yolunu tapmalı idilər. 

Deyəsən, bir gün sonra tapdılar axı... Polşa Paris hücumunun baş verdiyi elə ilk gün daha qaçqın qəbul etməyəcəyini rəsmi şəkildə bəyan etdi. Bombalardan üçünün Fransa-Almaniya yoldaşlıq görüşünün keçirildiyi stadionda partlamasını da “xoş” təsadüf sayaq. Daha bir “xoş” təsadüf: “Stad-de-Frans” stadionun yaxınlığında özünü partladanların birini üzərində Suriya pasportu tapılıb. Yunan polisi Əhməd Əlməhəmməd adlı şəxsin Yunanıstanın ərazisindən Serbiyaya keçərək Preşevo şəhərində müvəqqəti sığınacaq almaq üçün müraciət etdiyini bildirir.

Stad-de-Frans

 

Çörək dalınca Avropaya qaçmış suriyalının bombanı haradan tapdığı, kimdən aldığı sirr kimi qalır. Partlayışdan tikə-tikə olan adamın üstündə salamat pasport tapılması isə əsl müəmmadır. KİV bu adamı təşkilatçı kimi təqdim etməyə çalışır. 

Miqrant axını ilə üz-üzə qalan Avropaya 3000-4000 “İŞİD-çi”nin keçməsi barədə xəbərlər hansı əsasla yayılırdı. Az rəqəm deyil. İŞİD keçən il bu qədər adamla İraq və Suriyada blitskriq etmişdi. Əsas yoxdursa, deməli “əsas” tapmağa ehtiyac vardı. 

Bəs terrorun canlı şahidi, qeyri-müsəlman fransızlar nə deyir?

Ən çox adamın qətlə yetirildiyi “Bataklan” konsert zalından sağ çıxmış Europe1 radiosunun jurnalisti Jülyen Pirs:

"Hücum edənlər adi adamlar idi, sən və mən kimi. Maskasız, açıq üzlü. Ağ dərili idilər. Mən gördüyüm şəxs çox gənc idi. 20 yaşı olardı, ya yox. Kiçik saqqalı, başında şapka vardı. Kalaşnikov avtomatını insanlara qarşı tutub bir maqazini o birinin ardınca boşaldan bu adamı kütlənin içində biz qətiyyən terrorçuya oxşatmazdıq. Özlərinə tam nəzarət edirdilər. Onlar öz aralarında danışmırdılar, gülləbaran zamanı hər birinin özünə ayrılmış rolu vardı. Onlar avtomatı metodik şəkildə bir-birinin ardınca boşaldırdılar. Daha çox adam öldürmək üçün birinin maqazini boşalan kimi o birisi onu əvəz edirdi. Zaldakı tamaşaçılar yerə sərilir, yaxud bir-birilərinə sarılırdılar. Bu metodik, soyuqqanlı, məqsədli qətl idi. Onların orada olmasının tək səbəbi daha çox adam öldürmək idi"

Jülyen Pirs terrorçuların heç bir şüar qışqırmadığını, üstlərində klassik terrorçuya məxsus heç bir işarə olmadığı qeyd edir.

İŞİD, “Əl-Qaidə” üzvü ola da, heç olmasa bircə dəfə “Allahu əkbər!” qışqırmaya?! Suriyada çəkilən videolarda bir qumbaraatan atəşi zamanı azı 6-7 dəfə “Allahu əkbər!” qışqırılır. Radikal islamçıların məşhur məkanlarda adamları ucdantutma qırması da deyəsən, təzə taktikadır. Adətən radikallar “Bataklan” kimi yerlərə girəndə mülki vətəndaşları girov götürür, giriş yollarını minalayırlar. Əllərində olan girovları azad etmək qarşılığında hökumətə siyasi tələblər irəli sürürlər. Dünyanın diqqətini özlərinə çəkirlər. 2002-ci ildə Rusiyada həyata keçirilən “Nord-Ost” tamaşası aktı kimi. Amma dünən nə girov vardı, nə siyasi tələb. Terrorçular qarışıq yüzlərlə cəsəd və yaralı. 

Görünür eşq kimi, terror da “təsadüf”ləri sevər. Amma bir arada bu qədər təsadüf mümkünmü?