Başlanğıc...

Paz-zollayaninin köşəsi

воскресенье, 26 февраля 2012 г.

El qızının Xocalı faciəsi

          Xocalı, 20 yanvar təkcə AZTV-nin təbliğat malı deyil, o həm də qızlarımızın ilham mənbəyidir. Belə gunlərdə susan ağızlar gül açar, avtoritarizm qarşısında qurumuş boğazlardan yağı düşmən üzərinə sel axar. Allı-güllü profilli qızlarımızın facebook avatarı qara geyinər, fotodakı qərənfillərdən qan damcılayar. 


          Bu dəfə xaricdə oxuyan qızlarımız və onların Xocalıya, 20 yanvar gününə munasibətindən yazmaq istədim. Yerli təhsil alan qızları da daxil etmək olar, amma effekt o effekt deyil. Xaricdə olan el qızlarımızın kompleksi kompleks ustunə gəlir, roldan rola elə girirlər ki, metamarfoz kecirən tırtıl belə həsəd aparır. Oğlanlara gəldikdə, burda necə xaricdə də elədirlər. Az dəyişirlər. Burda müxalif olan orda da müxalifətçilik edəcək, burda sukalıq edən orda da səfirliyə işləyəcək. O səbəbdən yazmaq maraqlı deyil.

             Bir neçə il əvvəl internetdə Yunanıstanda təhsil alan qızla tanış olmuşdum. Bir az danışdıqdan sonra dedim fotonu göndər görüm nəyə oxşayırsan? Göndərdiyi fotoda bir dəstə qara geyinən adam “Justice for Khojaly” plakatı ilə addımlayırdı. Fotoya baxıb heç nə başa duşmədim. Axı nə dəxli? Qara eynəkli, qara paltolu qızı göstərib dedi ki, “plakatı tutan mənəm”. Sonra bir kitab şablon söz danışdı. Söhbətlərdən aydın oldu ki, bu Tükəzban elə belə adam deyil. Qənirənin ta kendisi. Özünü millətçi kimi gözə soxan bu qız bir müddət sonra yunan mədəniyyətdən elə fəxrlə danışdı ki, paxlavanın belə yunan şirniyyatı olduğunu sübut etməyə hazırdı. Dərinə gedəndə oyrəndim ki, həvəs mədəniyyət həvəsi deyilmiş. Şəhər merinin oğlunun ona olan marağı imiş. 

          Nədir bu aktyorluğun səbəbi? “El qızı” kompleksi. Xaricdə oxumaq imkanı qazanmış, amma feodal təfəkkürü beynindən silməmiş belə qızlar beş-üç nəfər deyil, minlərlədir. Əksəriyyət. Olkədən ayrılanda xilaskarlıq missiyası ilə ayrılmırlar. “Xaricdə oxuyub gələn verib gəlir”, “ordakı qızlar min oyundan çıxır” düşüncəsi ilə ayrılırlar. Feodal beyin dəyişmədiyindən anadangəlmə aktrisalıq qabiliyyətləri üzə çıxır. Əllərində şəkərbura, paxlava dolu padnoslar, milli geyimlərdə fotolar çəkdirib facebooka qoyurlar. 20 yanvar, 26 fevral gələn kimi bir plakat goturub Azərbaycan adını it dəftərində tapmayan ölkələrin hökumət binalarının qarşısına cumurlar. Ordan da 5-10 foto “el qızı” imici hazırdır. Siz elə bilməyin ki, il boyu bununla məşğul olub, keflərindən qalırlar. Tükəzbanların hiyləsi, bir neçə oğlana birdən işlətdiyi “priyom”lar haqqında başqa bir yazıda təfsilatı ilə yazacam. 

           Yazını yazmazdan əvvəl facebookda status yazıb bu haqda fikirləri öyrənmək istədim. Aqresiv Qənirələr həmən ozunu gostərdi. Vəziyyəti ən yaxşı oğlanlar tutdu. “Mən nə muxalifətdənəm, nə iqtidardan. Amma erməni əclaflarını, cəlladlarını bütün bu faciələrə görə söyürəm.” kimi ironik şərhlər gəldi. İsa Yusifli: “Hollandiyadakıları mən deyim: “bilirsən, biz siyasətə qarışımırıq, şəhidlərimizi anırıq” Halbuki hamısı siyasi mühacir adı ilə gəliblər. Status alandan sonra da səfirliyin binasını karvansaray yoluna çevirənlərdir.”

           Belələrini tanımaq çətin deyil. Üzv olduğu qrup və səhifələrə baxsaq yetər. “Justice for Khojaly”, “Ramil Safarova azadlıq”, “20 yanvar”, “Mən fəxr edirəm ki, azərbaycanlıyam” tipində quruplar xarici təhsilli tükəzbanların əsl orgiya məkanıdır. Qruplara təkcə vətənpərvərlik arzusu ilə üzv olmurlar. Bu qruplar həm də siyasi cəhətdən təhlükəsiz limandır. 10 000 km uzaqlıqda belə oxuyan bu el qızları müxalifətin ən qəddar tənqidçiləridir. Bahar Muradova sifəti almasalar da, eşşəyin bütün yükünü burada meydanlarda can qoyan qız və oğlanların üstünə yuklərlər. Elə ki, vətəndaş movqeyini qoyması tələb olundu, arxivində saxladığı həmin o səfirlik önü fotoları gözünə soxarlar. Başqa günlər şərhlərində “cicişim, bebişim”, “darling, loool” kimi şit sozlərdən istifadə edənlər qara günlərdə Zəlimxan Yaqubun yaradıcılığından sitat gətirirlər. Vətənə qayıtdıqdan sonra isə ən yaxşı halda BP tipli ofislərdə gözdən itirlər.

         Yeri gəlmişkən, daha bir xatirə. 3 il əvvəl iş məqsədilə bir xanımla görüşmüşdüm. Söhbət dolaşdı gəldi müxalifətin, etiraz edən gəncliyin üstünə. Elə bu anda qız necə həvəsə gəldisə, notbukundakı videonu mənə gostərdi. Səhv etmirəmsə, Vaşinqtonda Ermənistan səfirliyi onundə  Emin Millinin təşkil etdiyi aksiya idi. Boyundan böyuk bir plakat tutması, Emini tanıması  haqda danışdı. Amerikada olduğu müddət qatılmışdı. Evə gəlib facebook profilinə baxdım. Son statusu belə idi: “Xahiş edirəm mənim profilimdə siyasi məzmunlu sohbətlər etməyəsiniz. Mən siyasətdən uzaq biriyəm. Siyasətə nifrət edirəm.” Bu o zaman idi ki, Eminin həbs edilməsinin iki ayı tamam olurdu.

            Şəxsən mən daxil yüzlərlə oğlan tüpürrmək istərdi sizin milliliyinizə, xaricdə hansı aksiyalarda iştirak etmənizə. Bizim üçün bu teatrın zərrə qədər əhəmiyyəti yoxdur. Sosial-siyasi məzmunda 5-10 kitab oxuyan istənilən adam bilir ki, “patriotluq alçaqların son sığınacaq yeridir.” Əgər  milli kamuflyajı ərə getməyin mümkün vasitəsi hesab edirsinizsə, əzab çəkməyin. Özünüzə yazzıqdır. Yeri gəlmişkən xaricdə vətən dərdi çəkən el qızlarının həvəsi ər tapanacandır. Neçə Qərb təhsilli Qənirə gormuşəm ki, ərə gedəndən sonra sakit axan bulağa çevrilib. Öz razılığı ilə “qənirə olmaq” arzusunu boğub. Bəlkə Qənirəyə də bu kömək oldu?!

          Vətəndaş movqeyini bildirən qız nə qədər qürurverici görünürsə, milli don arxasında gizlənmiş qız o dərəcə iyrənc görünür. Sizdən istədiyimiz vətənpərvər olmağınız deyil, adamlığınızın olmasıdır. Vətəndaş olun, daha İlham Əliyevin göstərdiyi saxta Koroğlu yox.

2 комментария:

  1. Merhaba, öncelikle Azerbaycanca yazamayacağım. Fakat benim Azerbaycanca blog'unuzu okuduğum gibi sizin de yazacaklarımı Türkçe olarak okuyacağınızı umuyorum. Eğer zorlandığınız yerler olursa, lütfen sorularınızı çekinmeden sorabilirsiniz.

    Yukarıdaki yazınızın konusunu pek anlayamadım. Bu sebeple anlayabildiğim kadarıyla size bazı sorularım ve eleştirilerim olacak. Bu sebeple, eğer yazınızın konusunu yanlış anladıysam beni uyarınız.

    İlk olarak, neden yurt dışında okuyan Azerbaycanlı öğrencilerin (özellikle de hanım öğrencilerin) ülkelerini ilgilendiren konuları, öğrenim gördükleri ülkelerdeki insanların da bu konulara (Hocalı gibi) ilgisini çekmeye çalıştıklarını düşünmüyorsunuz? Acaba size göre bu ülkelerde yapılan etkinlikler sadece bir şov (show) mu? Peki, sizin yapmış olduğunuz "muhalefet", "eleştiri"... bu da mı bir şov'dur? Aslında bu yapılanlarla övünmeniz gerekiyor. Size göre kötü görünen durum, bana kalırsa sizin ve Azerbaycan için büyük bir şans. Ülkenizde yaşananların başka ülkeler tarafından da sürekli gözlerinin önünde olması, bu türden olayların o ülkelerdeki insanların zihinlerinde yer edecek ve sonrasında da sorgulanmaya başlanacaktır. Bunun en büyük örneğini maalesef Ermenistan diaspora'sı gerçekleştiriyor! Ermenilere kızıyoruz. Ama Azerbaycan (Karabağ ve Hocalı) ve Türkiye ile olan sorunlarını (Ermeni Tehciri) bütün dünyaya kabul ettiriyor ve unutturuyorlar! Bahsettiğim hiçbir olayda da haklı değiller. Bunu siz de ben de çok iyi biliyoruz. Fakat bunları bile bile yaptığınız kardeş kavgasından ileriye gitmiyor. Aslında bu kişisel sorunlarınızın "genel" diye sıfatlandırıp sizi takip eden okuyucularınızı etkilemek ve kandırmak için söylediğiniz sözden başka birşey değil.

    Ben "blogger"ların daha ciddi konulara, çok daha ciddi yaklaştıklarını düşünüyordum. Fakat bu yazınızda bunu göremedim. Okuduğum yazıda daha çok hanımlara olan düşkünlüğünü, fantezilerini ve bir hanım veya hanımlardan almış olduğu -belki de - aşk acısını siyaset ile, muhalefet etmek ile, her nasıl oluyorsa tanıştığı her Azerbaycanlı hanımların fotoğraflar gönderdiği ve video gösterdiği ve onların hanımlıkları, karakterleri, kişilikleri, yapmış olduklarının ciddiyetini sorgulayan sorunlu bir "blogger" görüyorum.
    Doğru mu anlıyorum?

    Acaba yurt dışında okuyan Azerbaycanlı erkekler ile neden tanışmıyorsunuz? Yoksa tanışamıyor musunuz? Belki de istemiyorsunuz! Bu da bir seçenek. Fakat tanıştığınız insanlara "ön yargılı" yaklaşmayın. Onları bir casusu gibi izlemeyin. Bu haliniz paranoyadan ileriye gitmez ve maalesef kendinize zarar veriyorsunuz. Sizi tanımıyorum. Ama okumuş olduğum bu yazı maalesef "muhalif Azerbaycanlı blogger" kimliğinize yakıştıramadım. Çok kısa süre için tanımış olduğunuz insanların sizlere olan güvenlerini suistimal eden ve basit casus oyunları ile insanları (özellikle de Azerbaycanlı hanımları) hedef alan sözleriniz ilk önce bir centilmene, sonra bir Azerbaycanlı'ya ve son olarak bir muhalife hiç yakışmamış.

    Eğer bahsettiğiniz gibi bazı hanımlar var ise, bu da sizi ne kadar ilgilendiriyor? Bir düşünün. Bir de şöyle soru sorun kendinize, "Peki, yazdığım yazının (sizin yazınızdan bahsediyorum) aynısını bir başkası benim için yazmış olsaydı?"...

    Empati kurmayı denediniz mi?

    Beni okuduğunuz için çok teşekkür ederim. Yazdıklarım şahsınıza değil, sadece yazmış olduğunuz yazı hakkındaki yorum ve sorularım var.

    Hoşçakalın.

    Nazım,
    Türkiye

    ОтветитьУдалить
    Ответы
    1. Selamlar, Nazim. Cevabı türkçede verceğim. "Bir millet, iki devlet" sloqanı ile anlatılsak da, ne yazık ki, tam farklı sistemlerde yaşıyoruz. Farklı olan devletler diğil, insanlar da değişmiş. Konuyu tam anlamanız için en azından Azerbaycan politikasını yıllarca takip eden biri olmalısız. Burda her şeyi detaylı anlatmam mümkünsüz. Bir zamanlar Azerbaycan hem milletçi, hem demokrat olan mühalifet vardı. Aliyevler otoritesi sonuçunda artık milletçi partiler ülke insanı gözünde "satılık" diye bilinir. Hüümet diyor ki, "Ermeni katliamından konuş, İran azerisinin probeminden konuş amma yaşadığın ülkenin vatandaşının halinden konuşma, hükümeti eleştirme." AXCP ve Müsavatı çkarsak diğer pertiler bu "yol"da.
      Kızlara gelince yabancı ülkelerin gösteri yapan bu kızların 90%-ı kendi vatanlarında demokrasinin "D-"i bile talep etmediler. "Kafam ağrımasın" diye yakalarını kenara çektiler. Dışarıya çıkınca bağımsız olacaklarını düşündük. Amma aynı korku, aynı bencillik canlarında kaldı. Yaptıklarını sadece kendi benliklerini burda yaşayanlara ıspatlamak için yaparlar. Burda Türkiyeli arkadaşlar "Neden sesiniz çıkmıyor?" diye sordukda hep "biz siyasete girmiyoruz" diye yanıt verirler. Parlamentoda millet vekili olan Ganira Paşayeva her gün ermeni söver, amma bir kere olsa feci duruma düşmüş vatandaşının problemini gündeme çıkarmaz.
      Ben internetde MHP, CHP üyesi olan, hem de milletçi olan bir çok kız tanıdım. Milletçi aynı zamanda demokrasi uğrunda sokaklarda savaşan kızlar. Onları kıyaslayınca bizimkilerin bir sahtekar olduğu ortada.
      Benim içinin kadınların siyasi yönü erkekelerden daha önemli. Çünki onlar ana olacaklar. Bir vatandaş, bir politikaçı yetişdirecekler. Kimin vatandaş, kimin sahtekar şerefsiz yetiişdireceği zaten ortada. Bizleri kandırdıklarını sanarlar, amma gerçekleri görmeyi biliriz.

      Удалить