Balta or Democracy?

Quduz iti bircə dəfə zəncirdən açıb buraxmaq kifayətdir ki, o sağlam insanları dişləyib quduzluğu bulaşdırsın. Avtoritar rejimlər də belədir. Onlar diş qıcayan it kimi kötəklənmədikcə, əl çəkməzlər. Zərbə güclüdürsə quyruğunu pusub qaçacaq. Ştrasserin siyahısının qəbul edilməməsi, ardınca Tofiq Yaqublu və İlqar Məmmədovun həbsi bənzər nümunədir.

Təəssüflənməyə dəyməz. Əvvala hakimiyyətin bundan başqa özünü müdafiə edəcəyi vasitə yoxdur. Artıq küçədəki insanlar belə kamera qarşısında hakimiyyəti tənqid etməkdən çəkinmir. Həbsləri yox, mübarizəni gündəmdə saxlamaq lazımdır. Statuslarda qəzəbə yox, hakimiyyəti dolayan, heçə sayan fikirlərə yer vermək lazımdır. Həbslərin özü də bir sıra mənəvi səddləri ortadan qaldırdı.

1.Tofiq Yaqublunun və qızı Nigar Yaqublunun həbsi göstərdi ki, sabah hakimiyyət dəyişildikdə bugün hakimiyyətdə olanların arvad və qızlarına heç bir rəhmkarlıq göstərilməməlidir. Etdikləri xalqın mənəvi məsuliyyətini götürür. Fildişi sahilinin diktatoru Qbaqonun arvadının xalq tərəfindən zorlanması nümunəsi milli mənəvi dəyərlərə zidd bir şey kimi yox, hakimiyyətin başına gətiriləcək nümunə kimi təbliğ olunmalıdır.

2.İlqar Məmmədovun həbsi göstərdi ki, Avropa strukturları ilə sıx əlaqə, mübarizə vasitəsi kimi mitinq taktikasının seçilməməsi müdafiə vasitəsi deyildir. Təpəgözün iştahı ancaq gözü çıxarılanda sönür. Siyasətdən qaçmaq, gizlənmək isə tamam müdafiəsiz qalmaq deməkdir.

Qayıdaq Ştrasserin qəbul edilməmiş siyahısına. Avropanın bu siyahını qəbul etməməsini müxalifətin mayor Səfərovun baltası naminə imzaladığı anti-avropa bəyanatına qarşılıq da adlandırmaq olar. Bir növ taleyin ironiyası. İnsanlar səhv edə bilər, tarixsə heç zaman səhv eləmir. Mahiyyətindən asılı olmayaraq, hər iki qərar avtoritarizmin sönən canına can verdi.

Ştrasserin siyahının qəbul edilməməsinin əsas səbəbi "kürü diplomatiyası"ndan çox, Avropanın islamçılar qarşısında qorxusudur. Qorxu isə səbəbsiz deyil. Burda xristian təəssübkeşliyi də yoxdur. Bizim islamçılar nə qədər "hicaba azadlıq" deyib qışqırsalar da, Avropa dəyərlərinə səmimi nifrət edirlər. Avropa dəyəri deyəndə heç də "vermək" anlayışı müzakirə olunmur. Nifrət humanizm, liberalizm, cəzaların yüngüllüyü kimi dəyərlərə olan nifrətdir.

Facebook söhbətlərindən birinə şahid oldum. Azərbaycandan İrana səfər etmiş bir yerli islamçı təəssüf edir ki, Tehranda camaatın arasında şallaqlama cəzasını ləğv ediblər. İranlıların bu qərara görə tezliklə peşman olacağını qeyd edir. İndi deyin Avropa bu zehniyyətdən qorxmasın da, nə etsin? Əlbəttə ki, bu zehniyyətin yeri həbsxanadır. Amma nəticədə qazanan nə o islamçılardır, nə də Avropa. Oyunu aparan Əliyevlər oldu və ona bənzər şərq diktaturaları.

Demokratların məsuliyyətinə gəldikdə, hədəf demokratiyadırsa sonunacan demokrat olmaq lazımdır. Nəsimi bu cahana sığmasa da, özündə iki cahan sığdırırdı. Azərbaycanın müxalif siyasəti özündə azı altı-yeddi cahan problemi sığdırır. Demokratiya, avropalaşmaq, Güney problemi, Qarabağ problemi, diaspora problemi, Səfərovun baltası, xarici siyasət, mənəviyyat keşikçiliyi, xalq qayğıkeşliyi və s.

Əlbəttə ki, bütün bunları dövlət siyasəti etmək olar. O halda ki, o dövlətin başında hakimiyyət olasan. Hakimiyyətdə olmaq təkcə sərvətə sahib olmaq deyil. Həm də problemləri həll edəcək çoxlu əllərə (rıçaqlar) malik olmaqdır. Bugün tək əli qalmış əlil adam kimi hansı işdən tutacaqsız ki, hansını da bacaracaqsınız?

AŞ qəbul etdiyi sənəddə Ramil Səfərovu təzədən həbsə qaytarmağı tələb etməmişdi. Öz üzvü olan Macarıstanla Azərbaycan hökümətinin bağladığı müqavilənin pozulması və hakimiyyətin "atış gəlmə"sini qınamışdı. Sən bugün rejimin yanında olub, saxtakarlığı qınayan sənədin önünə sinəni ver, sabah demokratik qətnamə tələb et. Bu məntiqlə nəticə rejimə təzyiq yox, üç barmağn kombinasiyası olacaq.

Yarımçıqlıq hər işdə maneə olduğu kimi siyasətdə də faciədir. Hicaba azadlıq tələb edib azad dəyərlərə nifrət edən islamçı ilə, millətçi mövqe qoyan demokratın aqibəti sonuçta eynidir. Demokratsansa sonadək demokrat olacaqsan. Bu yolda adını "ermənipərəst", vətən xaini qoysalar da. Hakimiyyətə gəlmək üçün millətçi siyasəti seçmisənsə, milli münaqişə yaratmaqdan, şovinist təbliğatdan, qarşıqoymadan istifadə edəcəksən. Bundan qətiyyən ehtiyat etməyəcəksən.

Makiavellinin "məqsəd vasitəyə bəraət qazandırır" hakimiyyət düsturu 500 ildir ki, dəyişməz qalır. Bunu həzm etməyənlərin mükafatı ancaq sonrakı peşmançılıq olub.

Bugün Təpəgözlə üz-üzəyik. Biz qoyun cildinə girdikcə o daha da iştahlanacaq. Onu öldürəcək lider Basat da axtarmayın. Diktaturaları kütlələrin özünə inamı süpürüb atan kimi, Təpəgözün də sonu Oğuz elinin təzyiqi ilə gələcək.