Bizi zorlayan Xocalı

Deyilənə görə 22 il öncə, 26 fevral gecəsi bizi zorlayıblar. Sonra öldürüblər. Müasir dildə desək, genosid ediblər. Bütün bunlar Xocalı şəhərində baş verib. Şəxsən şahidi olmamışam. 

Erməninin bizi zorlaması fiziki haldır. Uzaqbaşı bir-iki gecə davam edib. İllər sonra anladım ki, bizi zorlayan erməni yox, Xocalıdır. Daha doğrusu Xocalı kabusu. Xocalı tək deyil. Aşurə günü, 20 yanvar, 31 mart bu kabus mozaikasının parçalarıdır. Diri adamları ölü kimi davranmağa məcbur edən möhtəşəm qaramat simfoniyası.

İdeoloji baxımdan Qarabağ müharibəsini 20 yanvarın yas elan edildiyi gün uduzmuşduq. Biz qisas almağı yox, bütün dünyanın zorlanma faktımızdan xəbərdar olmasını istəyirdik. Əksər hallarda zorlanmış qadın fahişəliyi seçən kimi 20 yanvarın ardı gəlməli idi. Daha qanlı, daha möhtəşəm zorlanma hadisəsi lazım idi bizə. Adını genosid qoya bilməmiz üçün. Xocalıyacan "axı, ermənidən nəyimiz əksikdir" fikri hər gecə zorlayırdı bizi. Nəhayət bizim də genosidimiz oldu.

Xocalı qətliamının baş verdiyi günün səhərisi bir çox azərbaycanlı üçün xöşbəxtliyə çevrildi. Erməni gəlmədən minlərlə qarabağlı axın-axın Bakıya, Sumqayıta axışdı. Erməni yox idi, Xocalı ki, vardı. Bakıda yeni hakimiyyətin isti nəfəsi duyuldu. Prezident Aparatındakı postlar gözucu edildi. Tezliklə təzə bəylər gəlin evinə elçi düşəcəkdi. ANS qəhrəmanlıq dastanı yazacaqdı. Və bu qəhr(b)əmanlığı hələ 22 il Azərbaycan tamaşaçısına sırıyacaqdı.

1992-ci il il 26 fevral səhəri hər kəs xoşbəxt idi. Sifətlərə hüzn maskası taxılsa da. Cırıq corabda qaçan xocalılardan başqa. Tezliklə xöşbəxtlik xocalıların da üzünə güləcəkdi. Əllərində plakatlarla sifarişli siyasi məhkəmələrin qarşısına gələcəkdilər. Şərlənmiş məhbusların üzünə duracaqdılar. 

Bunlar keçmişdə qaldı. Müasir dövrün Xocalı kabusu daha dəhşətlidir. Bir var təsadüfi insan zorlana, bir də var xalqın mənəvi zorlanması. Birincini reabilitasiya etmək olar. İkincini özünə qaytarmaq on illər istəyir. Bəzən nəhəng qurbanlar vermədən mümkün olmur.

613 nəfərin qətlə yetirildiyi hərbi cinayəti genosid adlandırmağı ağıl etmişik. Müqayisə üçün deyim ki, 1918-ci ilin martında sadəcə Şamaxı qəzasında 30 min nəfər öldürülüb. 617 nəfər hara, 30 min hara. Heç o 30 min adamdan kiminsə adını xatırlayan varmı?

Amma ona da genosid deyirik, Xocalıya da. Eyni xalqı bir əsrdə iki dəfə genosid etməzlər. Genosid o zaman olur ki, hər hansı xalq müdafiəsiz yaxalanır. Əldə silah ölə biləcəyi halda həşərat kimi qırılır. Taleyin hökmü ondan yana olmur. Yəhudi xalqı o zaman genosidə məruz qaldı ki, silaha deyil, pula sarılmağı seçdi. Doğulduğu Fələstin torpaqlarında deyil, parazit kimi Avropa cəmdəyində yaşamağı seçdi. Genosid yəhudilərə dərs oldu. Bu səhvin əsla təkrarlanması üçün çalışdılar. Pul kisəsini atıb, silah götürdülər. 

Ya azərbaycanlılar... Eyni əsrdə bir xalq iki dəfə genosid edilə bilməz. Qətliam baş veribsə, bu genosid deyil, qoyun təfəkkürünə vurulan bıçaqdır. İnsan cildində yaşayan qoyunlara insan olmalarının xatırlatması kimi. 

Xocalı hərbi cinayətinin genosid adlandırılması azərilərin riyakarlığıdır, alçaqlığıdır. Onlar səhvləri bir daha təkrarlamamaq haqda düşünmürlər. Gələcək yaslar üçün indidən ehsan məclisləri qururlar. Hər il 26 fevral üçün büdcədən xərclənən milyonlar bu ehsanın qonaqlığıdır. Necə olmasa da, günahlarımızı tökə biləcəyimiz günah keçisi, qorxunc Təpəgöz - erməni xalqı var. Oğuz elinin uşaqlarını qoyun kimi yesə nə olar. Ağlayarıq, sızlayarıq. Keçib gedər. Hələ xiyabana gedib, gül də qoyarıq.

Azərilər zorlanmış qızdan ağ fatalı gəlin olmağı istəyəcək qədər əbləhdirlər. Bu ironiya deyil. Reallıqda da belə edirlər. 22 il Xocalı kabusu ilə zorladıqları xalqın Qarabağı azad edəcəyinə inanırlar. Körpəlikdən döyülə-döyülə böyüdülən uşaq böyüyəndə necə qorxağa çevrilirsə, yas ruhunda yetişdirilən xalq da bir o qədər cəsarətsiz, riyakar olur. 

İkinci Dünya müharibəsinin ən dəhşətli insan itkilərini verən xalq rus xalqıdır. Bircə matəm günü yoxdur. 22 milyon qurbana həsr etdiyi tək gün var. 9 may Qələbə günü. Bizim bünövrəmiz  20 yanvarla qoyuldu, rusun bünövrəsi 9 mayla. Kimin rəzil, kimin vəzir olduğuna siz qərar verin.

Hər il Xocalı kabusundan daha çox iyrənirəm. O, doğulduğu ildən zorlamağa başladı. Elçibəy hökumətini nəyi var zorladı. Məhz ikinci Xocalının təkrarlanması qorxusu elçibəyçiləri cəsarətli hərbi qərarlar verməkdən çəkindirdi. Hərbi texnikanı düşmənin vurulması üçün yox, mülki əhalinin qaçırılması üçün istifadə etdilər. Xocalı təkrarlanmadı. Kabusu isə zorladı və doydu. Altındakını dəyişmək qərarına gəldi. Amma yeni gələn zorlanması üçün özünü deyil, xalqını Xocalı kabusunun altına atacaqdı. 

Xocalı iyrəndirdi... O zaman ki, öz xoşu ilə əcnəbi tərəfindən zorlanan xarici təhsilli "dişovka"lar əllərində "Justice for Khojaly!" plakatı ilə mitinqlərə çıxdılar. Çıxdılar ki, vətənlərinə qayıdanda yaxşı qiymətə getsinlər. Mənən zorlanmış el oğulları hüznlü "el qızları"nı daha çox sevir.

Xocalı iyrəndirdi... Matişkəsifət məmur oğulları xalqa xidmət məsələsində başqalarını borclu çıxaranda. Cibdə fərari bileti kamera qarşısında Qarabağı almağı söz verəndə. 

Xocalı iyrəndirdi... Müxalifət Xocalı üçün xərclənən milyonlara susanda. Özləri də bu orgiyaya qoşulanda.

Necə deyərlər, davam edir Xocalı, daha qanlı, daha iyrənc...