Lalə Şövkət mənliyi

 

"İgidi öldür, amma haqqını ver" deyiblər. Deyiblər, o halda ki, öldürən də igid ola. 6 sentyabr gündəminin ən böyük xəbəri Lalə Şövkət oldu desək yanılmarıq. Lalə xanımın müsahibəsindən "Heydər Əliyevin komandasında olmuşam. Bu həyatımın bir səhifəsidir və ondan heç vaxt imtina etmərəm" cümləsini çıxaran qaragüruhun şüvən qopardığını gördüm.

Müsahibədə pis bir şey görmədim. Əksinə mənlik gördüm. 3 ayda sifət dəyişdirən yox, 20 ildə sınmayan mənlik. Çox təəssüf ki, müxalifət içində bir neçə ildir yoxa çıxmış qaragüruh-gədə təfəkkürü yenidən baş qaldırıb. Mənlikli insanlar həzm edilməz olub.

Lalə Şövkətin bir neçə siyasi keyfiyyətini sadalayım. Məcbur qalmadıqca ara vuranlara münasibət bildirməz. Bu vaxtacan müxalifətin heç bir siyasi blokunun parçalanmasının təşəbbüskarı olmayıb. İntriqalarda oynamayıb.  Müxalifətdəki dostlarına qarşı "şok", "ifşaedici" bəyanatlar verməyib. Heydər Əliyevlə yollarını əksəriyyət tək dalına təpik dəyəndən sonra ayırmayıb. Əliyevin korrupsiya aləti olmayacağını üzünə deyərək, istefasını yazıb.

Müsahibəsində kimin kim olduğunu agah edən xeyli maraqlı məqam var. Milli Şurada təmsilçiliyinin sırf simvolik olduğunu, E.Namazov, Sülhəddin Əkbər və Mirmahmud Mirəlioğlunun qapısına yalvar-yaxışla elçi düşdüyünü deyib. Xalq içində üzləri çirkaba bulaşmış bu adamların arzusu aydındır. Lalə Şövkət xarizması el gözündə onların sifətinə pudra olacaqdı. Ancaq şərt də qoyub. Milli Şurada iştirakının ancaq Rüstəm İbrahimbəyovun ölkəyə gəlməsindən sonra mümkün olacağını.

Rustam bek gəlmədi. İndi sual olunur. Tutaq ki, namizədliyi qeydə alınmadı, bəs özü niyə gəlmədi? Gəlməyəcəkdisə, xalqa bu qədər bekara ümid vermək nəyə gərəkdi? Axmaq duruma düşməyinizin acığını indi Lalə Şövkətdənmi çıxırsız?

Rüstəm İbrahimbəyov və Milli Şura Rusiyanın deyil, Paşayevlərin dahiyanə planı idi. Məqsəd bəlli idi. Müxalifətin olan-qalan nüfuzunu da bir araya yığıb, bataqlıqda batırmaq. "Vurulmuş"larla Tayfa üzvlərini sarsıtmaq. Ola bilsin İbrahimbəyovu da aldadıblar. Ancaq Eldar Namazovu yox. İlanın başı da odur. Bu haqda ayrıca təhlil yazısı olacaq.

Ətrafdan xəbərdarlıq siqnalları gəlirdi. Amma hər zamanki kimi qaragüruhun güruhu öz qulaqlarını batırdı. Bir az uzağı görən partiya üzvlərini də eşitmək istəmədilər. Bəli, Lalə Şövkət bataqlıq çirkabına bulaşmamaqla bir daha mənliyini qorudu.

Lalə Şövkət: "Bunlar isə heç bir vəchlə nə şəxsiyyət kimi, nə siyasətçi kimi Heydər Əliyevin səviyyəsinə çata bilməzlər" Adam haqlı bəylər! Milli Şuranın tərkibinə baxsaq üzvlərinin yarısı Heydər Əliyev dövründə vəzifə almış, sonradan dalına təpik dəymiş kimsələrdir. Əliyevin qabağında quyruq bulayanlar necə ona tay ola bilərki?

Adamı yandıran odur ki, həm məcazi, həm həqiqi mənada hakimiyyətin altına yatan fahişələrə Milli Şurada mədhiyyə deyilir. Lalə Şövkət kimi mənlikli qadına isə qara yaxılır.  İctimai Palatada da vəziyyət fərqli deyildi. Hətta biri hakimiyyətin qucağından düşən kimi İP tramplini ilə Avropaya tullandı.

Yenə də deyirəm. Lalə Şövkətin Heydər Əliyevin komandasında olması ile fəxr etməsində utanılacaq bir şey yoxdur. Hamımızın bildiyi tarixdir. Utanc yeri halal qazandığın mandatdan imtina etmək deyil, Elşad-Gülər alverindən çıxan mandatla Milli Məclisdə oturmaqdır. Baş nazir ola-ola Naxçıvana elçi düşməkdir. Utanc yeri Heydər Əliyevin necə biri olduğunu bilə-bilə xeyrinə istefa verib onu öz postuna oturtmaqdır. Hər kəsin keçmişdə fəxr və utanc yeri ola bilər. Lalə Şövkət mənliyi çətinki hansınızdasa ola.