Bəylər, diqqət!

Son günlər mətbuatın diqqətində olan bir mövzu var. Hakimiyyətin AXCP sədri Əli Kərimlini "zəhərləmək" istəyi. Qısacası "balıq hafiz" kimi tanınan Hafiz Hacıyevin prokurorluğa verdiyi iddia ərizəsi üzrə cinayət işi açılıb. Təbii ki, kimisə tutmurlar. Ancaq gözə kül üfürürlər.

Xalqımın Pussy dərdi

Bir neçə gündür facebookda ard-arda "Pusssy Riot" qrupunun həbs olunmuş üzvlərinin fotoları paylaşılır. Xüsusilə gənc aktivistlərin profillərində. Əvvəlcə "Pussy Riot" qrupu haqqında qısaca məlumat verim. Feminist pank-rok qrupudur. Siyasi mesaj daşıyan qeyri-adi aksiyalar keçirir, müxtəlif dövlət binalarının yaxınlığında çıxış edirlər.

Boş təşəbbüslər

İctimai sektor deyilən anlayışın 2009-ci ilin aprelindən var olduğunu saymaq olar. Bura təkcə QHT-lər yox, gənclər hərəkatı, siyasi partiya üzvü gənclik, hüquq müdafiəçiləri, jurnalistlər daxil etmək olar. Bir sözlə demokratik dəyişiklik tərəfində olan və qarşılıqlı münasibəti olan hər kəsi. Təşkilat sədrindən fotoqrafınacan.

Bəs niyə 4 il fəaliyyəti olan orqanizm ölkədə hələ də demokratik dəyişikliyə nail ola bilməyib?

Müxalif qənirələr

Facebook bir neçə gündür Qənirə Paşayevanın Somaliyə yardımsevərlik səfərini müzakirə edir. Somali səfərində Qənirəni dolayanlar ona uğur ilahəsi kimi baxanlardan qat-qat çox oldu. Bütün bu məzhəkəni izləyib "Axır ki, bu saxta vətənpərvərin maskası yırtıldı" - dedim. Əvvəllər Qənirəyə şəkk gətirməyə cəsarət edənlər çətin tapılırdı. Necə olmasa da, Qarabağ, "erməni genosidi", türk dünyası mövzuları tabudur. Hər oğulun işi deyil, qalxıb ifşa etsin və minlərlə adamı öz düşməninə çevirsin.

Sevinəkmi, sevinməyəkmi?

Olimpiada boyu bir polemika dildən düşmür. Qazanılan medallara sevinəkmi, sevinməyəkmi? Vətənşüvənlərin yaxud ölkəsinin siyasi həyatı ilə qətiyyən maraqlanmayanların mövqeyi belədir ki, istənilən qələbəyə sevinməliyik. Lap ekranın küncündə Azərbaycan bayrağının görünməsinə də. Əks tərəf, xüsusilə köşə yazarları düşünür ki, korrupsiya pullarına qazanılan qələbəyə sevinmək lazım deyil.

Demokratik mədhnamə

Dünən Milli Kino Günü münasibətilə rejissor Rüstəm İbarəhimbəyova ünvanlanan təbrik məktubunu oxuyanda donub qaldım. Bir an "Ya Rəbb, bunu demokratik düşərgədə yaşayan insanlarmı yazıb?" - dedim.

Ay da, Eynulla, ay da...

Son günlər Eynulla Fətullayev və anti-eynullaçılar arasında gedən münaqişəni ironiya hissi ilə izləyirəm. Təkcə Eynulla ifşa olunmur, ittiham edənlərin də maskası düşür. Bir zamanlar onu  müdafiə edənlərin onun haqqında yazdığı yazıları oxuyanda üzümdə istezalı gülüş yarandı. Uşaqlıqda çox baxdığım "Günahsız Abdulla" teletamaşasını xatırladım. Abdulla adlı gənc  şərlənərək 10 il həbsə məhkum olunur. O,  həbsdə olarkən malı, şəxsiyyəti ilə başqaları qidalanır. Həbsdən çıxanda sakit yaşamaq əvəzinə qatil olur, faciəvi insana çevrilir. Tək insanın deyil, cəmiyyətin faciəsi yaşanır.

Müsəlman və idman

Yenə də Olimpiada mövzusuna qayıdacam. Açılış mərasiminə. Səhnələrdən sonra komandaların keçidini həvəslə izlədim. Dünya nəhənglərindən cırtdan ada ölkələrinə kimi yer kürəsi arenada idi. Hər bir ölkə fərqli geyimdə, fərqli dəri rəngində.

Olimpiada insan deməkdir

Dünən London Olimpiadasının açılışını izlədim. Pekin Olimpiadasının açılış mərasimi ilə London arasında böyük fərq vardı. Fərq təkcə senaridə, dekorasiyada deyildi. İnsan təfəkküründə, dövlətin insanı necə görməsində idi.