Bəxtiyarın cavab məktubu

Bloq yazıma gələn bu cavab məktubunu gec də olsa yayımlamağa qərar verdim. Təvəzökarlıq kimi ictimaiyyətdən gizli saxlasam da düşündüm ki, gənc siyasi məhbusların aksiyadan-aksiyaya yox, hər gün xatırlanmğa haqqı var. Bəxtiyarın Hacıyevin cavab məktubunu oxuyun.

Ya siz olsaydınız?

Kimlərdir onlar? Cabbarlar, Bəxtiyarlar, Turallar, Əhədlər, Rüfətlər, Elnurlar. Sizlərin azad yaşaması, rahat gələcəyi uğrunda özlərini fəda etmiş insanlar. Bugün onlar həbsdədir. Onların hər biri təkdir. Amma yüzlərlə gəncə məxsus iradəni, mübarizliyi, intellekti birləşdirirlər özlərində. Edə biləcəkləri çox şeydən məhrumdurlar. Ya bizlər?

Bizlər onların etmək istədiklərini edirikmi? Hər gün dəstək veririkmi? Yaxud laqeydliyimizə, qorxumuza qapılıb miskin meşşanın həyatını davam etdirirk.

“Azadlıq”dan nə istəyirlər?

Son aylar “Azadlıq” qəzetinin saytının (www.azadliq.info) açılmaması adi hal olub. Səbəbi aydındır. Ölkədə “Azadlıq”a hücum var. Bütün sahələrdə olduğu kimi “Azadlıq”ın təkcə satdığı qəzetə deyil, həm də virtual resursuna hücum davam edir.

Hücum edən kimdir? Birmənalı şəkildə hakimiyyət. Qorxuları nədir? 

Millət hara?

İki həftədir Azərbaycanı Güney yanğısı sarıb. Bu yanğı nəyi sarır, nəyi yandırır, nəyi yaradır mənə hələ də aydın deyil. Bəlkə kimsə doğurdan da bizi sarıyır? Məsələyə nə şair ruhlu qoca kimi, nə də qanı qaynayan cavan kimi yanaşacam. Sırf bir siyasətçi düşüncəsiylə, praqmatist mövqedən yanaşacam.

Urmiya gölü quruyurmuş və Güney Azərbaycan əhli etiraz mitinqlərinə çıxıb. İnsanın texnogen fəaliyyəti artdıqca təbii gölün suyunun azalması adi bir haldır. Ya əkinçilikdən imtina etməlisən, ya da variant tapmalısan.

    Deyim ki, güneylilərin Araz çayından Urmiyaya kanal çəkdirmək planı tam bir avantüradır. Yaxşı ki, İran parlamentində bizimkilərdən fərqli olaraq ağıllı adamlar oturub və bu planı rədd etdilər. Yoxsa şimali Azərbaycanı əsl ekoloji fəlakət gözləyirdi.

Про-вал пропоганды

Это статья перевод. Заранее извиняюсь за ошибки на русском. Мои родители предпочли вырастит меня как полноценного азербайджанца.

Последний месяц в Азербайджанском интернет пространстве наблюдается идеологический вихрь. Ситуация эйфории которому подыграло ура-патриотические чувства,  к многим кажется идеологической борьбой. Но анализируя суть дело выясняется что мы находимся в центре настоящего идеологический катастрофе. Речь идет о без векторным пропаганде, который начался с серией «Письмо к Аделины»  и продолжается вокруг проблемами Южного Азербайджана. 

Уже нельзя молчать к всему этому. Обоих проблем я буду анализировать  в разных статях. Но сейчас о письмах направленных к армянской стороне. Месяц назад начался серия писем к 13 летной Аделине, уроженца Степанакерта (Ханкенди)  которая до этого писала письмо Илхам Алиеву.

Propaqandanın iflası

Son bir ayda Azərbaycan internet mediasında ideoloji burulğan yaşanır. Vətənşüvənlik hislərinin baş qaldırdığı bu eyforik vəziyyət çoxuna ideoloji mübarizə kimi gəlsə də, məsələni analiz edərkən tam bir propaqanda fəlakəti yaşadığımız ortaya çıxır.. Söhbət “Adelinaya məktublar” seriyası ilə başlayan, Güney problemləri ilə davam edən yöndəmsiz təbliğat haqqındadır.

Bu gedişə artıq susmaq olmaz. Bu məsələlərə ayrı-ayrı yazılarda münasibət bildirəcəm. İndi isə erməni tərəfinə məktublar haqda. Düz bir ay əvvəl Stepanakert(Xankəndi) sakini 13 yaşlı Adelinanın İlham Əliyevə göndərdiyi məktuba cavab seriyası başladı.

Günəş palçıq tutmaz

Ayın 25-i vicdan məhbuslarına hökm oxunandan sonra çəkilən kadrlara təkrar-təkrar baxdım. Bəd xəbər  bədbinlik gətirər deyiblər. Bu məsəl ümidini taleyin hökmünə bağlamış insanlar üçün deyilib. Azadlıq yanğısı bir an dayanmayan insanlar üçünsə əsla yeri yoxdur. Hökm oxunandan sonra məhkəmə qarşısı mitinq meydanına çevrildi. “Azadlıq!”, “İlhama istefa!” şüarları dəqiqələrcə kəsilmədi. Bunlar bir yana, orada dayanan polislərin sifəti başqa mənzərə idi. Azadlıq istəyən insanlar qarşısında aciz, miskin, qul xisləti ilə çaşqın-çaşqın baxan adamcığazlar. Məhlə uşaqları buna çumo vəziyyəti deyirlər.

Məktub çatdı, cəsarət çatmadı

Yəqin xəbəriniz var. Dağlıq Qarabağ sakini, 13 yaşlı erməni qız İlham Əliyevə məktub ünvanlayıb. Nədən yazır? Yazır ki, “mən sülh istəyirəm, müharibəsiz yaşamaq istəyirəm, televiziyada təhdidlər eşitmək, uşaqların atasız böyüməsini istəmirəm.” Bir sözlə, adi uşaq arzuları. İlham Əliyevin adına ünvanlanan məktuba onun özü deyil, Prezident Aparatının Elnur Aslanov adlı məmuru cavab yazıb. XVIII əsr tarixindən başlayıb BMT qətnamələrinəcən gedib çıxan həngamə bir yazı.

Bəxtiyarın qoyduğu nöqtə

Salam Bəxtiyar. Bu yazını o anda yazıram ki, hakimiyyət gənclərin susacağını düşünürdü. Gözlərinin qorxub geri çəkiləcəyini sanırdı. Ancaq gönüqalın məmur yığnağı düşünə bilər ki, istibdad məngənəsində gənclik sussun. Kimlərsə ümidlərində sarsıla bilər, müti susqunluq isə əsla olmayacaq. Bu gün sənin günündür. Səni xatırlayacağımız, adını dünyaya çatdıracağımız gündür.